|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
Een niet altijd even ongevaarlijk pad (ivm gladheid veroorzaakt o.a. door
regenval) voert vele toeristen jaarlijks de 600 m. hoogteverschil naar beneden.
Het merendeel neemt aan het strandje van Playa de Masca, aan het einde van de
kloof, een boot met eindbestemming Los Gigantes (20 min.). Een andere
mogelijkheid is om de 600 meter hoogteverschil weer naar boven te klauteren;
soms is dit de enige manier om weer terug te keren in de bewoonde wereld of bij
de gehuurde auto, wanneer de golfslag aan de westkust te onstuimig is en de
boten niet kunnen aanleggen aan een piepklein rotspuntje in zee.
Een derde en waarschijnlijk de meest veilige manier is eerst de bootttocht
ondernemen waarbij je kans hebt om een of meerdere dolfijnen te begroeten!
Vervolgens gaat de tocht omhoog door het zes kilometer lange ravijn om zo het
verscholen Masca te ontdekken, hoog verstopt tussen de steile berghellingen van
het Tenogebergte.
HET PIRATENDORP
Masca wordt ook wel het piratendorp genoemd. De bewoners konden vanaf deze
hoogte de zee overzien, maar andersom is vanaf zee het dorp nauwelijks te
herkennen. Ideaal voor piraten dus. Omdat het zo goed verborgen lag in dit
berggebied, is het ook het laatste dorp geweest dat door de spanjaarden is
veroverd. Inmiddels is Masca door de goede infrastructuur van het eiland in
ongeveer 1 uur rijden vanaf Las Americas te bereiken.
DE AFDALING
Wanneer we de wandeltocht op de traditionele manier doen, afdalend dus, beginnen
we onderin het dorp bij het bord dat aangeeft dat de wandeling drie uur duurt.
Dit is echter de netto wandeltijd. Wil je ook een beetje genieten, picknicken,
foto’s maken etc. hou dan rekening met een wandeltijd van ongeveer vier uur.
Het eerste gedeelte is een steil gravelpaadje, waarna al snel een houten brug
wordt bereikt over het beekje dat door de Mascakloof slingert. Opvallend zijn de
vele palmbomen; Masca is dé plek van het eiland met de grootste populatie
palmbomen, liefhebbers van een vochtige bodem. Eigenlijk is alle flora in de
barranco zeer bijzonder vanwege de geïsoleerde ligging. Twee jaar geleden werd
hier nog een ongekende plant ontdekt!
Het pad voert telkens verder naar beneden over de resten van verwaarloosde
landbouwterrassen. deze zijn vroeger tot onderin de kloof aangelegd (hoezo
arbeidsintensief ?) Het blijft telkens een zoeken naar de meest aangename weg,
soms klauterend over grote rotsblokken. Bij regen, mist of na een lange natte
periode, zoals afgelopen winter, moet soms een alternatief pad genomen worden.
Een reden temeer om deze wandeling te ondernemen met een gids, zij kennen alle
moeilijke passages en alternatieven.
De bergwanden worden steeds steiler om ons heen naarmate we verder naar beneden
gaan. Onvoorstelbaar is hoe lang het zicht op de zee op zich laat wachten ! Pas
de laatste 100 meter zien we de blauwe golven, maar al geruime tijd daarvoor is
deze te ruiken en te horen.
Het voelt als een overwinning om het rotsige strand op te gaan en vervolgens een
verkoelende duik te nemen in het onwaarschijnlijk turquoisekleurige heldere
water. (Duikbril meenemen!) Het is tevens een prettig tijdsverdrijf tijdens het
wachten op de boot. Deze legt aan op een kleine rotspunt in de zee, te bereiken
via een smalle stenen aanlegsteiger (ook avontuurlijk). Na twintig minuten varen
onder de loodrechte wanden van de “Acantilados de Los Gigantes” langs, bereiken
we de haven van het gelijknamige dorp, dat ook zeker een bezoek waard is. Leuk
om even de vele vissen te bekijken die in deze schone aanlegplek rondzwemmen.
Voordeel van een georganiseerde trip is dat de boot én aansluitend vervoer terug
naar Las Américas is geregeld na deze spannende en afmattende tocht!
|
|
|
|
|
|
|
|